Onbeperkte vakantiedagen: een mooie arbeidsvoorwaarde voor de werknemer of een juridisch mijnenveld voor de werkgever?

15 mrt

15-3-2026

Het klinkt fantastisch, toch? Een onbeperkt aantal vakantiedagen. Het ultieme bewijs dat je jouw medewerkers vertrouwt en vrijheid geeft.

Maar is onbeperkt ook écht onbeperkt?

Ik denk van niet. Dat zou ook niet werkbaar zijn. Dus is er vaak een “fair use policy” aan gekoppeld.

Juridisch gezien vind ik het maar een lastige. Er komen nogal wat vraagstukken naar boven:

Hoe bepaal je wat de fair use policy is? Waar ligt de grens?
Geldt het als een vakantieregeling en krijgt de OR ineens instemmingsrecht?
Wat als een werknemer langdurig ziek is? Hoeveel vakantiedagen bouwt hij/zij dan op?
Hoe zit het met het weigeren van vakantieaanvragen? Op grond van de wet is dat nog niet zo gemakkelijk.
Hoeveel opgebouwde vakantiedagen betaal je uit na einde dienstverband?
Hoe ga je om met de basisregel dat een werknemer recht heeft op minimaal vier weken vakantie per jaar en jouw verantwoordelijkheid als werkgever daarover?

Onbeperkte vakantiedagen klinkt flexibel, maar in de praktijk werkt het ook juist discussies en nadelen in de hand:

Werknemers nemen juist minder op, omdat er geen duidelijke verwachting is.
Er ontstaat ongelijkheid, want mag een parttimer dan uiteindelijk net zo veel of misschien zelfs meer vakantiedagen opnemen dan een fulltimer?
Zal jarenlang een gemiddeld hoog gebruik van vrije dagen uitgroeien tot een verworven recht? Inclusief uitbetalingsverplichtingen bij uitdiensttreding?
Worden vakanties ineens onderwerp in beoordelingsgesprekken? Wat doe je als een slecht presterende medewerker vaak met vakantie is?

Dus vraag jezelf eerlijk af: wil je onbeperkte vakantie aanbieden omdat het een hype is? Of past het écht bij hoe jullie (willen) werken?

Soms is het slimmer (en veiliger) om gewoon binnen het wettelijke raamwerk te blijven. Met heldere afspraken en voorspelbare kaders voor iedereen.

Of denk ik nu te veel als een jurist? Laat het me weten.

Jolien Macken